روز جهانی زن با تلاش کارگران جهان وزنان پیکار جو وبرابری خواه، بیش از 120 سال پیش توسط بانوانی همچون کلارا زتکین وکته کلویتس ، نادژدا کروپسکایا ، الکساندرا کولونتای ، روزا لوگزامبورگ ، اما گلدمن ، میبل داچ ، لوسین گلد من ، آلیس پال ولاپاسیوناریا وهزاران زن کارگر آگاه ودانا در اروپا وآمریکا پایه گذاری شد. از ان روز تا کنون این جنیش بعد از اتش سوزی کارخانه لباس دوزی زنانه در مانهاتان نیویورک که در طی ان ده ها زن کارگر سوختند وکشته شدند. از ان پس هر روز تظاهرات زنان ومردان کارگر در نیویورک وشیکاگو اما ن کارفرمایان را برید ،تا بالاخره گوشه ای از حقوق ان زنان کارگر تا مین شد. همچنین از ان روز به بعد در امریکا وسپس درسراسر جهان این مبارزات ادامه یافت. همکنون ادامه ان پیکار ها در سراسر جهان تبدیل به جنبشی صدها ملیون نفری تبدیل شده است. در ایران هم جمعیت نسوان وخانم های اسکندی و رادمنش وکامبخش وبی بی خانم استراابادی ،در پی تلاش های محمد حسن خان رشدیه اغاز به معرفی دفاع از حقوق برابر زنان ومردان نمودند.
وبرای نمونه هم با گشایش مدارس دخترانه برای سواد اموزی اقدام عملی کردند که با حمله مرتجعین وحکومتی ها و آخوند ها روبرو شدند. بار ها مدارس نوین پسرانه ودخترانه توسط دیوانگان حکومتی ومذهبی تخریب شدند وبسیاری از کودکان کشته ومجروح شدند. اما تاریخ راه خود راپیمود وجمعیت نسوان به تشکیلات زنان فرا رویید. واز پی ان دلاور بانوانی همچون مریم فرمانفرایان وبانوان اسکندری واختر کامبخش ودیگر زنان اگاه راه برابری خواهی وحضور در مبارزات اجتماعی وسیاسی را به روی توده های زنان ایران گشودندواز سال های 1320 به بعد زنان به شکل سازمان یافته برای دگرگونی شرایط خود به میدان امدند ودیگر بانوان اگاه ودانای ایران زمین در ادارات دولتی وبیمارستان ها ومدارس وکارخانه ها هم به کار پرداختند وهر چه بیشتر حضور زنان در جامعه گسترده شد. در این راه زنان هزینه های زیادی دادند .اما بودن مردانی برابری خواه وازاد اندیش در کنار انها راه را به روی این مبارزه گشود . تا گفته نماند اقداماتی که ازسوی دولت های قبل از 1357 برای حضور هرچه بیشتر زنان در عرصه های اجتماعی وسیاسی وفرهنگی صورت می گرفت ، کمک های زیادی به این گسترش همکاری زنان با مردان کرد. تا جایی که یک وزیر زن در اموزش وپرورش ویک بانوی دیگر نقش وزیر زنان را در عرصه دفاع از حقوق زنان به عهده می گیرند واز ان گذشته بخش فرهنگی جامعه با گسترش کتابخانه ها وافتتاح کانون پرورش فکری کودک ونوجوان وخانه های جوانان وگسترش دانشگاه ها ومدارس اموزشی در سراسر کشور همه عرصه را به روی زنان در کنار مردان گشود تا در سپاه های دانش وبهداشت وترویج ابادانی حتا در روستا ها هم برای همکاری واموزش برای مردم محروم حضور یافتند. در کنار این وافعیت ها حضور زنان در عرصه های هنری وفرهنگی وتفریحی هم افزایش یافت . در دانشگاه ها گروهی از زنان ودختران جوان به عنوان استادان دانشگاه پذیرفته شدند. همچنین به عنوان مبارزان وسیاسیون مخالف هم زنان حضور پیدا کردند. وبعد از سال 1357 متاسفانه با یورش حکومت دینی ، زنان ،بسیاری از دستاوردها از جمله قوانین نسبتا بهتر از امروز را در رابطه با دادگاه های خانواده وسرپرستی کودکان وحق جدا شدن وقاضی ووکیل شدن ودر بالاترین پست های حکومتی ودولتی را از دست دادند. در عرصه عمومی هم حق ازادی مالکیت بر اندام ونحوه لباس پوشیدن را از دست دادند و تبدیل به موجودی پایین تر از انسان شدند . بسیاری از مشاغل را از دست دادند.زنان در ایران ، همکنون به عنوان برده جنسی از سوی حکومت به حراج گذاشته می شوند. زنان ودختران ایرانی را امروز به حراج می گذارند. در کشورهای عربی، در شهر های مذهبی وبه خصوص در مشهد . همچنین گروهی دیگر از زنان کرد وایزدی ایرانی را در کردستان عراق ومناطق داعش که فرزند خواندگان خمینی وخامنه ای هستند ، به روش صدر اسلام به حراج می گذارند. معامله زنان واستفاده از سود این معاملات برده گی جنسی زنان در سال از ملیاردها دلار سود سر در می اورد که به جیب خامنه ای وبقیه حکومتیان از هر دوجناح می رود. به همین دلیل هیچ اعتراضی نسبت به این مسایل از سوی هیچ فرد حکومتی از هیچ کدام از جناح های حکومتی دیده نمی شود. لذا 8 مارس امسال در شرایطی برای زنان ایرانی فرا رسیده است که به دوران 1400 سال پیش باز گشته ایم .یک ناهشیاری بزرگ در بین هم میهنان ما رشد یافته است که متوجه وضعی که در ان قرار گرفته اند نمی شوند. وبسیاری از مردان از بوجود امدن این وضع توسط حکومت اسلامی راضی هستند.پس زنان میهن ما باید بدانند که در این روز 8 مارس چگونه باید برای نجات خود ودخترانشان حتا با بخشی از اعضای خانواده های خود بستیزند. پس خیلی باید از نظر روحی وآگاهی خود را در شرایط بالاتری قرار دهند. این هشتم مارس را به هشدار باش وتلاش فرا می خوانم . برای رسیدن به آزادی وبرابری با هیولایی ادم خوار و بسیار بی رحم وبسیار بی رحم تر از هر موجودی که فکر بکنیم ،رو به رو هستیم. . در کنار برابری خواهان وستم دیده گان دادخواه اماده ایم تا هر کاری که بخواهند با هم انجام بدهیم. راهی به جزهمبستگی اگاهان جامعه برای گذر از این حکومت
هیولایی نداریم. منصور اصانلو3/7/2016